cosmoguy: life's a journey

หวัดดีไดฯ

คาดว่าเรื่องวันนี้คงไปถึงอย่างน้อยๆ ก็ลูกหมู (แมวดำรายงานสดผ่านเอ็มแบบช็อตต่อช็อต) และหมูโฉด (แมวดำไม่นับ เพราะคุณเธอนั่งริงไซด์) ต่อไปเป็นรายละเอียดของข่าว

วันนี้แมวดำเอ็มเรียกหมาตั้งแต่ไก่โห่ (เก้าโมงสี่สิบวันหยุด...หมาหยุดวันศุกร์กะเสาร์) บอกว่า เป้าหมายจะมาถึงราวสิบโมง และอยู่ไม่นานด้วย รีบมาด่วน หมาก็เลยล่กๆ ออกไป (ทั้งๆ ที่กะจะไปฟิตเนสก่อนแล้วค่อยไปหาช่วงบ่ายๆ เผื่อดีกรีความโฉดจะลดลงบ้างตามปริมาณเหงื่อที่เสียไป) ปรากฏว่าเจอมันนั่งอ่านต้นฉบับของหมาอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ได้รู้เลยว่าเงาหัวเอ็งลาไปพักร้อนตั้งแต่สิ้นเดือนก่อน พอเจอหน้า มันก็ทักแบบเฮ้าๆ (หมายเหตุหมา--เฮ้าเลี่ยน) เช่นเคย ประมาณโหยพี่ หายไปไหนมา ไม่ได้เจอกันตั้งปี (เอ่อ มึงครับ กูก็มาของกูประจำน่ะแหละครับ แต่มึงน่ะแหละเสือกไม่มาวันที่กูมา) หมาก็คุยๆ กะแมวเรื่องนู้นเรื่องนี้ สัพเพเหระฆ่าเวลารอไปพลางๆ แต่น่าเสียดายที่งานมันยังตรวจไม่เสร็จ หมาก็เลยไม่ได้ดูอะไร แต่มันมาสะดุดเอาตอนที่มันจะกลับนี่แหละ

มันเดินเข้ามาถามหมาว่า "พี่มีอะไรเปล่า"

หมาก็บอก "มี เยอะด้วย แต่ไว้คราวหน้าดีกว่า รีบไม่ใช่เหรอ"

มันตอบกลับทันทีว่า "ไม่เอา พี่พูดๆ มาเลยดีกว่า"

หมา "ไว้ก่อนเถอะ ให้งานตรวจเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันดีกว่า ตอนนี้พูดไปก็ไม่รู้เรื่อง"

มันก็บอกให้หมาพูด แล้วก็ลากเก้าอี้มานั่งเลย หมาก็ อ้ะ อยากตายก็จาดห้าย

ว่าแล้วก็ด่ามันไปราวครึ่งชั่วโมง ว่าด้วยเรื่องงานที่ไม่มีคุณภาพเนื่องจากการแปลผิดไวยากรณ์ มันพยายามโบ้ยว่า อายุงานมันไม่ได้ยาวนานเท่าหมา จะให้เก่งเท่าหมาได้ยังไง หมาปฏิเสธทันทีว่า เรื่องนั้นไม่เกี่ยวสักหน่อย ที่หมาเช็คงานมันไปวันนั้น หมาเช็คแค่เรื่องคำที่สะกดผิด ภาษาไทยแปลกๆ ใช้คำผิดความหมายและไวยากรณ์เท่านั้น ไม่ได้แตะสำนวนมันเลยแม้แต่นิดเดียว (เพราะถ้าแตะเรื่องสำนวนด้วย มันคงเสียใจขนาดโดดวังบาดาลตาย ไม่ก็ฆ่าหมาหมกกองบอกอเป็นแน่แท้) มันแก้ว่า หมาเห็นงานมันแค่เล่มเดียวก็ตัดสินแล้วเหรอว่างานมันไม่ดี หมาตอบว่า ทำไมจะไม่รู้ เพราะหมาเห็นไอ้เด็กนี่ผิดเรื่องเหล่านี้มาตั้งแต่เช็คงานมันตั้งแต่ปีก่อน แล้วก็ได้ข่าวเรื่องงานมันมาบ่อยๆ จนสุดท้ายก็รับอินวิเตชั่นคุณนายแมวดำมานั่งดูเอง ก็ปรากฏว่าความผิดต่างๆ นานาที่เคยเกิดก็ยังคงฝังตัวเหนียวแน่นอยู่ในงานของมันไม่เสื่อมคลาย (ว่ากันตรงๆ อาจจะแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะมันแปลเอามันอย่างเดียว ไม่ได้ดูเนื้อหาเลย) หลักฐานมีเพียบ ว่ากันตั้งแต่ประโยคฟลอร์ๆ ที่ไม่น่ามีใครผิดไปยันประโยคพิสดารชนิดที่ต้องตีความกันทุกๆ เปลาะ (แน่นอน ไอ้ที่ยากๆ ไม่ว่ากัน แต่ไอ้ที่ง่ายๆ นี่สิ)

หมาสรุปว่า งานมันที่เสียนั้นเกิดจาก

หนึ่ง) ความที่มันไม่สนใจศึกษาภาษาให้แตกฉาน เพราะอะไร เพราะความผิดของมันส่วนใหญ่เกิดเพราะมันแยกไม่ถูกว่าอะไรเป็นประธาน อะไรภาคแสดงคำช่วยตัวไหนชี้อะไรก็ไม่แม่น เรื่องนี้ถือว่าอันตรายมากทีเดียว เพราะหมามีความเชื่อว่า ไวยากรณ์เป็นเหมือนฐานรากของภาษา ส่วนทักษะต่างๆ เปรียบเสมือนเป็นอาคารที่ก่อสร้างบนพื้นนั้น ถ้าพื้นไม่แน่น มันจะก่ออะไรได้?

สอง) ทำงานไม่ค้นคว้า เรื่องนี้มันเถียงว่า มันเช็คกับเน็ตนะ หมาก็เลยถามว่า เยอะแค่ไหนที่เช็ค มันบอกก็มีบ้าง แล้วมันก็นอกเรื่องมาถามหมาเรื่องงานที่หมาโยนกลับวังไป มันถามว่าหมาจะออกเหรอ หมาบอกเปล่า แค่ไม่อยากทำ เพราะมันไม่คุ้มเวลาที่เสีย มันทำหน้าหงิกประมาณอะไรวะ กะอีแค่การ์ตูน หมาก็บอกมันไปว่า รู้อะไรมั้ย? ตอนหมาทำนโปเลียน หมาเสียเวลารวบรวมข้อมูลนานแค่ไหน สองเดือน กับการตามหาชื่อต่างๆ เทียบชื่อจากญี่ปุ่นกลับเป็นฝรั่งเศส (นี่แค่เล่มแรกนะ) หลังจากนั้นก็กลับไปหาครูสมัย ม.ปลาย ไปขอให้ท่านช่วยอ่านชื่อดังกล่าวให้ฟัง (จนคุณครูแจกตำราฝรั่งเศสมาให้สองเล่ม สอนวิธีอ่านซะแทบแตกฉานไปเลย) อ่านชีวประวัตินโปเลียนอีกสองสามปึก (อังกฤษล้วนๆ ที่ได้มาจากในเน็ต) แต่พอแปลออกมาจริงๆ ได้ค่าแปลมาแค่สองพัน...กับเศษอีกไม่ถึงห้าสิบบาท ส่วนนังหนูหอกนั้นเสียไปสามเดือน กับการตามหาประวัติของตระกูลเมดิชี่ แผนที่ยุโรปยุคกลาง มีบางตอนที่เกี่ยวกับหนังสือเรื่อง The Prince ของมัคคีอาเวลลี่ เอ้า ก็ต้องแล่นไปหามาอ่าน ซึ่งหมาก็ต้องควักเงินซื้อไปเกือบหกร้อยบาท เพราะมันมีทั้งตัวเนื้อเรื่อง แต่หมาไม่มีเวลาตีความ ก็เลยต้องเอาคลิฟส์โน้ตมาอ่านประกอบไปด้วย อ่านไปจดไปยังกะทำรายงาน แต่ค่าเหนื่อยที่ได้น้อยกว่าเรื่องแรกซะอีก... (เหลือบตาไปมองคนที่ทำเรื่องน้ำเน่าตบจูบๆ ที่ทำงานเหนื่อยน้อยกว่าหมาเยอะ แต่รับเงินเท่าๆ กัน หรือมากกว่า ...ทั้งๆ ที่จำนวนหน้าเค้าน้อยกว่า หรือเท่ากับหมาเนี่ยแหละ ด้วยซ้ำ ซึ่งหมาก็เคยแย้บๆ บอกอแล้ว ถามก็แล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไร ก็แค่นั้นแหละ--ในวงเล็บนี่ไม่ได้บอกมันหรอก) หมาก็เลยเซ็ง ส่วนเรื่องที่เค้าไม่ยอมรับคืนนั้น เค้าให้เหตุผลว่า เรื่องนี้ต้องหมาเท่านั้น เพราะไม่มีใครกล้ารับต่อ แต่ขอโทษเถอะ บอกตรงๆ ว่าถ้าใจมันไปหมดแล้ว ต่อให้บีบจนเละคามือมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก รังแต่จะทำให้รำคาญหนักขึ้นด้วยซ้ำ ไอ้น้องมันก็เงียบไป หมาก็เลยถามมันกลับว่า เคยค้นคว้าอะไรถึงขนาดนี้มั่งมั้ย? มันก็อึ้ง หมาก็เลยสอนมันไปว่า งานน่ะ ไม่ใช่แค่สักแต่ว่าทำให้มันจบๆ มันต้องทำให้ดีด้วย ไม่งั้นก็อย่าทำเลยดีกว่า เพราะมันจะไม่มีคุณค่าอะไรในตัวเลย

สาม) เรื่องคนตรวจปรู๊ฟ ถ้าเค้าไม่รู้ ก็อธิบาย ถ้าเค้าพูด ก็ฟังบ้าง ถ้ามันผิดก็คือผิด แก้ก็ต้องแก้ ไม่ใช่ผิดแล้วยังดันทุรังยืนกระต่ายขาเดียวว่ามันถูก แบบนี้มันทุเรศ หมามีประสบการณ์ตบตีกะ คตป. มามากมาย บางทีก็รู้สึกว่าพูดจาแรงเกินไป แต่ก็ยังยืนยันว่า หมาไม่เคยตะแบง ไม่เคยดันทุรัง เค้าว่าผิด ถ้ามันผิด หมาก็ว่าผิดแล้วก็แก้ให้ แต่ถ้าหมาถูก ก็จบแค่นั้น ไอ้ประเภทที่มาวางยา มาแทงข้างหลังนี่ต่างหากที่หมายอมไม่ได้ ฉะนั้น ฟังเค้าบ้าง มันบอกว่า อยากให้คนแปลด้วยกันมาดูมากกว่า หมาก็บอก นี่ไง หมากะแมวเช็คอยู่ มันก็บอก ผมก็ฟังที่พี่แมวดำบอก แต่หมารู้สึกว่ามันตอแหล (คือจริงๆ มันเล่นกระทู้ดักควายกะแมวดำ หลอกแมวดำให้แปลให้ซึ่งแมวดำก็โดดดึ๋งข้ามปลักควายของมันไปได้ทุกดอก) หมาก็เลยบอกไปว่า ทำได้จริงก็ดี แล้วหมาจะคอยดูงานของมันครั้งต่อไป หวังว่าคงเห็นการพัฒนาขึ้นบ้าง

ก็ ไว้เจอกันอีกทีคราวหน้านะ

.................................

เอวํ