cosmoguy: life's a journey

หวัดดีไดฯ

ตามสัญญาที่ว่าจะเล่าเรื่องหนังสือที่อ่านจบไปให้ฟัง ขอเริ่มด้วย ๔ เล่มนี้ก็แล้วกันนะ

ข้อควรระวัง - หมาเขียนแบบอิงความรู้สึกตนเองเป็นที่ตั้งนะครับ ห้ามเอาไปอ้างอิงอะไรล่ะ เพราะมันไม่ค่อยอิงวิชาการอะไรเท่าไหร่หรอกครับ อ่านเอาเพลินๆ ก็แล้วกันนะ

จับอิดนึ้ง (ชายคนที่ ๑๑) เป็นผลงานของโก้วเล้ง ในคำนำผู้เขียนกล่าวว่า เรื่องนี้เป็นการทดลองเขียนนิยายจีนแนวใหม่ของโก้วเล้ง นั่นคือ เขียนในแนวทางเดียวกับการเขียนบทภาพยนตร์ ตัดส่วนประกอบ ส่วนขยายที่เยิ่นเย้อยืดยาดออก เหลือไว้แต่เพียงสาระและส่วนประกอบที่จำเป็นกับเนื้อเรื่องจริงๆ เท่านั้น

อีกสาเหตุที่โก้วเล้งเขียนเรื่องนี้เช่นนี้ก็เพราะว่า เรื่องจับอิดนึ้งนี้เป็นภาพยนตร์ก่อนที่จะเป็นนิยาย ฉะนั้นนิยายเรื่องนี้จึงเป็นเหมือนการนำเอาบทภาพยนตร์มาเติมฉากประกอบให้กลายเป็นนิยายนั่นเอง (ต่างกับเรื่องอื่นๆ เพราะส่วนใหญ่แล้วมักเป็นนิยายก่อนภาพยนตร์แทบทั้งสิ้น)

ที่จริงแล้ว "จับอิดนึ้ง" เป็นพฤติกรรมของจอมโจรนาม "เซียวจับอิดนึ้ง" (บุรุษที่สิบเอ็ดแซ่เซียว) จบลงที่การต่อสู้ของเขากับ "เทพสำราญ" ซึ่งจบแบบค้างคา หลังจากนั้นโก้วเล้งจึงได้ใส่จุดจบของเขาในภาคต่อคือ "ยอดขุนโจร" และก็ยังเรียกได้ว่า "จบแบบมีปม" อีกเช่นกัน

เรื่องราวโดยย่อของเรื่องนี้นั้นค่อนข้างซับซ้อน มีปมหลายปมที่ถูกผูกมัดเข้าหากันด้วยคำว่า "ศักดิ์ศรี" และ "คุณธรรม" (อันนี้เป็นเรื่องปกติของนิยายจีน) ปมที่ว่าก็เช่น-

เซียวจับอิดนึ้ง - เป็นคนที่ถูกปูพื้นมาว่า เติบโตในหุบเขา อยู่กับเหล่าสัตว์มาตั้งแต่เล็กๆ จึงกลายเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมราวหมาป่า แต่ในขณะเดียวกันก็ซื่อตรงเหมือนสัตว์ป่าเช่นกัน ฉะนั้น การกระทำของเขาในบางครั้งจึงออกไปในทางซื่อๆ ต่างกับพระเอกดังๆ ของโก้วเล้ง เช่น ลี้คิมฮวง แต่ออกไปในทางอาฮุยมากกว่า (แต่ไม่หลับหูหลับตาซื่อเหมือนอาฮุย เทียบแล้วคล้ายๆ อาฮุยหลังแยกจากเจ๊นางมารร้ายแล้ว)

ฮวงสี่เนี้ย - เธอเป็นนางเอก (คนที่ ๑) ขอสารภาพว่า หมาชอบเธอมากกว่าซิมเปี๊ยะกุนเสียอีก เพราะว่า เธอมีความเป็นมนุษย์ผู้หญิงที่มีเลือดเนื้อ มีวิญญาณ มีความรู้สึกมากกว่าซิมเปี๊ยะกุน ที่มีคาแรกเตอร์กระเดียดไปทาง "นางในอุดมคติ" มากกว่าที่จะเป็นคนจริงๆ ที่หมาจับใจเธอก็คือ ฝีมือเธอดี แต่ไม่ถึงขั้นดีเลิศลอย แต่เธอสามารถเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์ ต่างกับซิมเปี๊ยะกุนที่อยู่ในจุดเริ่มต้นที่สูงกว่าฮวงสี่เนี้ยเยอะ (เป็นหลานสาวจอมยุทธ ฐานะดี) ได้ร่ำเรียนวิชาอาวุธลับที่ร้ายแรงมา แต่กลับเอาตัวรอดไม่ได้ในหลายๆ สถานการณ์ (แต่หลังๆ เธอก็ดีขึ้นนะ)

ซิมเปี๊ยะกุน - นางเอก (คนที่ ๒) ของเรื่อง (ปล. หมาเรียงตามลำดับการปรากฏตัวนะ) เธอเป็นนางในอุดมคติของคนทั่วไป ที่ทั้งสวย เก่ง ฉลาด มารยาทดี มีทรัพย์มากมาย ฯลฯ แต่ต้องใสซื่อบริสุทธิ์ โดนหลอกได้ตลอดเวลา (รู้สึกขัดๆ กับช่วงแรกพิกล) ในภาคแรก เธอเป็นคนที่บอบบางมาก แต่ในภาคสอง เธอกลับสวิงคาแรกเตอร์ตัวเองกลับได้ เพราะการติดตามเซียวจับอิดนึ้ง คนที่อยู่ในใจเธอ

เลี่ยงเซี้ยเปียะ - สำหรับคนนี้หมาอ่านออกว่า เขาคงไม่ค่อย "ดี" อย่างที่แสดงให้ใครๆ เห็นตั้งแต่ช่วงกลางๆ เรื่อง (วิชาซ่อนกระบี่ในแขนเสื้อ) ลองอ่านดูนะครับ Foreshadow เรื่องนี้ไม่ค่อยยากเท่าไหร่เลย พอเห็นตรงนั้นแล้ว ก็เลยพาลสงสัยการกระทำของเขามาเรื่อยๆ แต่มาเดาพลาดอีตอนเล่มสุดท้ายนี่แหละ... (ถ้าไม่มีไอ้เจ้า... ล่ะก็นะ...)

ความสัมพันธ์ ระหว่างแต่ละคนในเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจน แต่ก็คลุมเครือ (เอ๊ะยังไง) คือ ออกแนวปากอย่างใจอย่างตลอด

เซียวจับอิดนึ้ง - รักซิมเปี๊ยะกุน แต่ไม่อาจครอบครอง เพราะนางมีคู่หมั้นแล้ว ขณะเดียวกันก็สงสารฮวงสี่เนี้ย แต่รักฮวงสี่เนี้ยไม่ได้ เพราะเพื่อนสนิทรักนางอยู่ (ส่วนเปียเปียไม่พูดถึง เพราะไม่ได้อยู่ในทำเนียบนางเอกครับ)

ฮวงสี่เนี้ย - รักเซียวจับอิดนึ้ง แต่ปากแข็งไม่ยอมรับ การกระทำของนางชี้ให้เห็นว่ารักเซียวจับอิดนึ้ง แต่ปากปฏิเสธตลอด (มาจูนกันติดก็ภาคสองนู่น)

ซิมเปี๊ยะกุน - รักเซียวจับอิดนึ้ง แต่ก็ได้แค่นั้น เพราะตนมีคู่หมั้นเสียแล้ว คู่หมั้นไม่เหมือนที่ตนต้องการ ก็ได้แต่อดทนไปวันๆ (น่าสงสารแฮะ)

เลี่ยงเซี้ยเปียะ - หน้าที่และคุณธรรมนำหน้า ชีวิตส่วนตัวตามหลัง หน้าตามาก่อน สุขสบายไม่ใส่ใจ (ออกแนวฮีโร่ในอุดมคตินะ)

ก็ด้วยเงื่อนไขต่างๆ ข้างต้นนี่เองที่ทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมา เริ่มจากการช่วยฮวงสี่เนี้ยชิงดาบฆ่ากวาง ถูกใส่ร้ายป้ายสี ได้พบนางในดวงใจ ได้รู้จักกับความรัก อกหัก จนตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ เพื่อหนีให้พ้นความรักที่ผิดหวัง (ภาค ๒) ทิ้งชีวิตเดิมๆ ช่วยเหลือผู้มีพระคุณจนคนเข้าใจผิดไปทั่ว และในที่สุด ก็จบอย่างเป็นปริศนาอีกครั้ง...

ความรู้สึกของหมา

• สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สั้น อ่านไม่ยากเท่าไหร่ แต่คนส่วนใหญ่อ่านแล้วอาจหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะจบไม่เคลียร์เลยสักภาค (ขณะที่เขียนได้ทราบว่า เรื่องนี้ถูกแก้ไขตอนจบไปหลังจากโก้วเล้งเรียบเรียงงานตัวเองใหม่ ซึ่งตอนจบแบบแรกนั้นเป็นแบบแฮปปี้เอนดิ้ง คือ เซียวจับอิดนึ้งได้ไปช่วยนางเอกทั้งสองคนออกมาจากเซียวจับยี่นึ้ง และรับทั้งสองเป็นภรรยา) แต่สำหรับหมา มันทำให้เรื่องกลายเป็นแบบปลายเปิด ซึ่งไม่รู้ว่าโก้วเล้งตั้งใจเขียนไว้แบบนี้เพื่ออะไร อาจจะเพื่อโยงตัวละครชุดนี้เข้ากับเรื่องอื่นๆ อีกก็เป็นได้ (แบบที่กิมย้งทำในเรื่องมังกรหยก ๒ ที่กลายเป็นปริศนาสุดขอบฟ้าว่า เอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ้งหายไปไหน จนกลายเป็นปริศนาแม่นางชุดเหลืองในมังกรหยก ๓ นั่นแหละ) เพราะตัวโก้วเล้งเองมักจะอ้างถึงคนๆ นึงในเรื่องของเขาเสมอ ในฐานะที่เป็นผู้กล้าหาญจริงๆ คนๆ นั้นก็คือ "ทิตงทั้ง" (เรื่องธวัชล้ำฟ้า... หมาจะเขียนถึงในอันดับต่อๆ ไป) ก็ไม่แน่ใจว่า โก้วเล้งตั้งใจจะใช้เซียวจับอิดนึ้งในแนวเดียวกับทิตงทั้งหรือไม่.... (อันนี้คงมีโก้วเล้งท่านเดียวที่ตอบได้)
• สำหรับคนที่ไม่ชอบอ่านนิยายจีนแบบเยิ่นเย้อ เรื่องนี้สนองนีดคุณได้ แต่โปรดระวัง เพราะคุณอาจงงได้ เหมือนดูหนังจีนกำลังภายในน่ะแหละ โผล่มาปุ๊บ ซัดกันเปรี้ยงๆๆ ร่วง อะไรทำนองนั้น ถ้าอ่านไม่ดี คุณอาจรู้สึกว่า มันจะบ้ารึไงวะ เจอใครก็ฆ่าเค้าแหลก อะไรประมาณนั้น (เหตุผลมันมีครับ แต่มันมักมาทีหลังเสมอ)
• รักพระเอกโก้วเล้งมากกว่าพระเอกกิมย้ง แต่ชอบนางเอกกิมย้งมากกว่าโก้วเล้ง เพราะอะไร? เพราะพระเอกโก้วเล้งนั้นจะเป็นคนที่มีปม มีเหตุผลในการกระทำค่อนข้างมากและฟังขึ้นกว่าคำว่า "คุณธรรม" อันเป็นเหตุผลหลักของพระเอกกิมย้ง ส่วนนางเอกกิมย้งนั้นเป็นคนมากกว่านางเอกโก้วเล้ง ฉลาด กล้าตัดสินใจ ไม่ยึดติดกับสิ่งลวงตา (เช่น เตียวเม้ง หรืออึ้งย้ง) แต่พอเอามารวมกันแล้ว คู่พระนางของทั้งสองนักเขียนก็สมดุลกันดีด้วยประการทั้งปวง กิมย้งนั้นพระเอกมุ่งมั่นแต่ไม่ค่อยรอบคอบ ก็ได้นางเอกที่มีสมองคอยเป็นคู่ ส่วนโก้วเล้งก็พระเอกเป็นช้างเท้าหน้า นางเอกเป็นช้างเท้าหลังที่เป็นที่รักยิ่งของพระเอก ก็ดูเป็นคู่ที่น่าอิจฉาอยู่เหมือนกันจริงมั้ยครับ? (แต่ดูแล้ว กิมย้งแอบ Femimist หน่อยๆ นะ)
• (สปอยล์นิดๆ) ถ้าอ่านจนจบ จะรู้สึกว่า Univesal theme ของนิยายจีนก็คือ "การปล่อยวาง ไม่ยึดติดในสิ่งใดๆ" และ "คนเรามีเบื้องหน้าและเบื้องหลังเสมอ" นั่นเอง (Theme นี้จะเห็นได้ชัดมากในเรื่อง "กระบี่เย้ยยุทธจักร" ซึ่งหมายกเรื่องนี้ให้เป็นที่หนึ่งในใจ) ถ้าทุกคนปล่อยวาง ทุกอย่างก็จะจบ ถ้าทุกคนไม่มองสิ่งลวงตา ปัญหาก็ไม่เกิด (ง่ายมั้ย? ง่ายนะ แต่ทำยากเป็นบ้าเลย)

เจอกันคราวหน้าครับ ว่าจะเขียนเรื่องไทยๆ บ้างแล้ว (อ่านเสือดำจบแล้ว เจ็บใจมากที่... เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังครับ)

เอวํ